top of page
  • Foto van schrijverSandra

Er zijn van die dagen

Heel soms heb ik zo'n dag die ik liever over zou willen slaan. Zo'n dag waarop ik alles k*t vind. Zo'n dag waarop ik alleen het zwarte zie. Boos ben op alles en iedereen, maar vooral op deze k*tsituatie die me weer dwingt naar allerlei andere situaties.  Zo'n dag waarop ik het liefst stampvoetend door het leven ga. Waarop ik wil gooien en schreeuwen. 

Op zo'n dag doe ik dat alleen allemaal niet. Ik wil het niet laten merken omdat ik positief wil zijn en blij met wat ik wel heb. Dat lukt me niet op zo'n dag en ik wil dan misschien toch stiekem een klein beetje dat anderen weten hoe ik me voel. Dat zeg ik dan niet, maar ik ben kortaf en snauw tegen iedereen die verkeerd kijkt. Nouja, laat dat verkeerd eigenlijk ook maar weg.  Soms krijg ik een snauw terug. Terecht natuurlijk, die ander weet niet wat er zich in mijn hoofd afspeelt en ik ben niet echt vriendelijk. Dat weet ik heus wel, maar mijn onbegrepen onduidelijke signalen maken dat mijn boosheid omslaat in zelfmedelijden. Ik voel me vreselijk zielig met m'n kankerdiagnose. Zielig dat die diagnose ervoor gezorgd heeft dat mijn wereld er zo anders uit is gaan zien. Zielig dat ik dagelijks pijn heb. Zielig omdat ik niet meer alles kan. Zielig dat mijn wereld zo klein is momenteel. Ik mis opeens mijn werk verschrikkelijk. Het lijkt me weer zo heerlijk om even uit mijn eigen gedoe te stappen en me met hele andere dingen bezig te houden. Zielig ook omdat ik ook al niet iets gezelligs kan gaan doen vanwege Corona. B00sheid en zelfmedelijden wisselen zich op zo'n dag een beetje af. Van het mezelf zielig vinden omdat ik niet meer werk kan ik weer boos worden 0p iedereen wiens leven wel gewoon doorgaat. Op mijn man die boven lekker rustig achter zijn laptop zit te werken, terwijl ik de zoveelste beker die over de grond is gegaan opdweil en een dwars kind in bedwang probeer te houden en me een huissloof voel. Ja, ik weet het, dat dwarse zou zomaar de uitwerking kunnen zijn van mijn eigen gemoedstoestand. En ik weet ook dat mijn man genoeg werkstress heeft en dat werken heus niet zaligmakend is. Om nog maar te zwijgen over hoe het is om je 0p je werk te moeten concentreren terwijl er in ons gehorige huis een peuter losgaat en een vrouw te hebben die tegen je snauwt als je even een bakje koffie komt halen. Ik zou mijn koffie-apparaat al lang boven gezet hebben denk ik. 

Zo'n dag sla ik liever over. Maar inmiddels weet ik dat ze erbij horen. K*tdagen horen bij het leven en zeker ook bij het leven met een levensbedreigende diagnose. Ze gaan weer over en dan kan ik juist door die diagnose ook weer extra genieten van wat ik wel heb. De dalen zijn dieper, maar de pieken ook hoger. Al had ik dat toch liever wat gelijkmatiger gehouden en die hele diagnose niet gehad. Maar ja, zo is het niet dus ik doe ermee wat ik kan. Vaak in het positieve, maar soms ook gewoon even niet. Nu ga ik mijn man maar even een bakje koffie brengen. 

86 weergaven4 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Het was geen griepje

Helaas, geen griepje. Voor de tweede keer deze week ben ik afgevoerd met de ambulance wegens uitvalsveraschijnselen en verwardheid. De tweede keer voor de ogen van mijn zoon en dat breekt mijn hart. D

Het was weer zo ver

Ontzettend duizelig, misselijk, overgeven en ook nog kwijlen. En dan begint het weer: het eeuwige vraagstuk of het gewoon een griepje is of toch de tumoren in mijn hoofd die aan het groeien zijn. Geda

Ziek zijn en opvoeden

Over opvoeden wordt veel geschreven. Iedere moeder verliest wel eens haar geduld en is onzeker. Het is niet altijd makkelijk, ook niet voor gezonde moeders. Maar palliatief ziek zijn en opvoeden is va

4 Komentar


Sandra
Sandra
04 Nov 2020

Ai, ja over die hormoontherapie hoor ik wel vaker dat soort dingen. Stemmingswisselingen zijn ook moeilijk, alsof je niet meer op jezelf kunt vertrouwen. Ik heb het in veel mindere mate al, niet door hormoontherapie maar door voor de 2e keer in de vervroegde overgang te zitten. Jij ook alle goeds!

Suka

castermans.harpen
03 Nov 2020

Ja inderdaad. Hormoongevoelige borstkanker en heb de hele riedel gehad. Ben 2 maanden geleden voortijdig gestopt met hormoontherapie. Ik herkende mezelf niet meer en had het moeilijk met degene die ik geworden ben. Ik beschouw het inmiddels maar als een noodzakelijk leerproces maar blijf de stemmingswisselingen moeilijk vinden. Ik wens je verder zoveel mogelijk goede dingen in je leven en geniet vooral van de kleine cadeautjes. Groetjes van An

Suka

Sandra
Sandra
03 Nov 2020

Dankjewel! Uit een reactie op een eerder blog maak ik op dat je ook kanker hebt?

Suka

castermans.harpen
03 Nov 2020

Ik blijf een immens grote bewondering voor jou, je man, je familie, je vrienden voelen. Wat een immens project waaraan jullie allemaal deelnemen. Maar het hele leven is één groot project. Vertwijfeling, verdriet, boosheid: het hoort er állemaal bij. Maar hoe moeilijk ook. Ik voel en leef met je mee en blijf vooral schrijven.

Suka
Post: Blog2 Post
bottom of page