top of page
  • Foto van schrijverSandra

Ziek zijn en opvoeden

Over opvoeden wordt veel geschreven. Iedere moeder verliest wel eens haar geduld en is onzeker. Het is niet altijd makkelijk, ook niet voor gezonde moeders. Maar palliatief ziek zijn en opvoeden is van een andere orde. Althans dat denk ik; omdat mijn kind pas twee maanden oud was toen ik de diagnose uitzaaiingen kreeg weet ik helaas niet hoe het is om een gezonde moeder met veel (nouja meestal) energie te zijn.


Aan de ene kant vind ik het lastig hierover te schrijven omdat het niet alleen mij betreft maar ook mijn zoon en ik niet al te veel over hem wil delen online. Aan de andere kant vind ik dit soms een erg moeilijke worsteling en helpt het om van me af te schrijven. En om van andere moeders te horen dat het inderdaad echt niet altijd makkelijk is.

En ik schrijf vooral over mijn eigen twijfel en onzekerheden en minder over hem. Want ondanks de moeite die ik nu soms heb blijft hij uiteraard het allerleukste jochie van de wereld.


Dat van de ene en de andere kant, dat is echt iets van mij. Op mijn stage kreeg ik al steeds te horen: 'ja, maar wat vínd je er dan van? Maak een keuze, neem een stelling in.' Maar dat kan ik dus niet zo makkelijk, want ik vind voor veel kanten vaak wel wat te zeggen. Ik ben vaak niet erg zwart-wit, maar vooral grijs. Op sommige punten na hoor, soms kan ik wel stellig zijn.

Wat het extra moeilijk maakt is dat ik door de hersenuitzaaiingen en vooral door het bestralen moeite heb met de verwerkingssnelheid en extra veel moeite heb met het nemen van beslissingen (ik was altijd al een twijfelaar, maar er drukt nu een tumor op mijn beslispunt. Dit zorgt er voor dat dingen vaak later binnen komen en ik er dus langer over doe om te beslissen hóe ik reageer. Een kind voelt die twijfel en springt daar vaak handig op in.

En ik ben ook goed in analyseren en eeuwige twijfel of ik wel het goede doe. Dat is doodvermoeiend en ik werk eraan. Maar ja, als dat in je zit is het er ook niet zomaar uit. Zeker niet omdat ik het sinds mijn ziekte nog belangrijker vind om een goed mens te zijn. Ook al weet ik dat ik dat ben. Waarom is dat niet gewoon genoeg en blijf ik dingen analyseren; heb ik het wel goed gedaan? Dan zetten we maar weer een meditatie op om die eeuwige gedachtenstroom even te stoppen.


Goed, opvoeden dus. Mijn zoon was dus twee maanden oud toen ik uitzaaiingen kreeg. Hij kent mij niet anders dan ziek en hij is er maar al te bekend mee dat mama vaak naar het ziekenhuis moet en dan weer een weekje half afwezig is. Bijna elke dag is er familie in huis, om mij te helpen met huishouden en mijn zoon. Dat is fijn, maar hij lijkt er meer moeite mee te krijgen nu hij ouder wordt. Iedereen reageert weer anders en dat vindt hij soms lastig.

De woede-uitbarstingen zijn weer behoorlijk toegenomen en zo zijn er wel meer dingen. Dingen die voor mij een signaal geven: er moet iets anders.

In mijn werk met autistische kinderen en jongeren was ik (volgens mij) altijd vrij duidelijk en kon ik snel en prima reageren.

Bij mijn eigen kind schiet de twijfel dus vaak al door mijn hoofd voordat ik reageer. En daar gaat het al mis. Twijfel en onduidelijkheid; daar gaat een vierjarige over het algemeen niet zo goed op.


Met mijn verstand zie ik duidelijk dat mijn kind meer kaders nodig heeft. Maar mijn verstand en gevoel zijn vaak in gevecht. Ik laat hem van de week veel te vaak uit bed komen voordat ik een grens stel. Omdat er in mijn hoofd zit: nú ben ik er nog, nú kan en wil ik er nog voor je zijn. Als hij dan huilt ga ik toch weer, ook al weet ik heus dat het vaak krokodillentranen zijn.

Ik vermijd vaak ruzie en gedoe, omdat ik wil dat hij fijne herinneringen aan mij krijgt. Die krijgt hij ook heus, dat weet ik. Af en toe gedoe doet daar niks aan af. Hij heeft helemaal niks aan mijn twijfels en emoties. Dus nu vraag ik me steeds af: wat zou ik doen als ik niet ziek was geweest? Natuurlijk, ik snap ook wel dat ik dan ook twijfels en onzekerheden had gehad. Maar het zou dan niet zo vertroebeld worden door de zware emoties die ik er nu bij heb.


Daar komt nog bij dat ik vaak moe ben en soms gewoon helemaal geen lontje heb of opgefokt ben van 10 mg Dexamethason. Dan gebeurt het wel eens dat ik uit de bocht vlieg en schreeuw. Dat vind ik vreselijk, ook al weet ik dat het vrijwel overal wel eens gebeurt. Voer om mezelf weer een tijd te kwellen met hoe ik anders had moeten reageren en hoe ik het in het vervolg anders kan doen.


Ach ja, misschien is het ook wel gewoon de decembermaand die voor onrust en gedoe zorgt bij mijn kind, zoals iedereen zegt. 'Het is weer een fase' zeg ik ook de hele dag tegen mezelf.

Ondanks de onrust kijk ik wel uit naar de feestdagen. Sinds ik ziek ben altijd beladen: zou dit dan mijn laatste kerst zijn? Wat staat ons komend jaar weer te wachten? Dit jaar is er zo bizar veel gebeurd. Heftige, nare dingen maar ook hele leuke en mooie. Ik hoop vooral nog veel van die leuke en mooie dingen mee te maken in het komende jaar. Gisteren heb ik mijn laatste chemo en ziekenhuisbezoek (laten we hopen dat er niks geks tussendoor komt) van het jaar gehad. Ook al zit er net als anders drie weken tussen de behandelingen, door de gezelligheid in het vooruitzicht voelt het als vakantie. Nouja, als de bijwerkingen een beetje zijn uitgewerkt dan.


352 weergaven16 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Het was geen griepje

Helaas, geen griepje. Voor de tweede keer deze week ben ik afgevoerd met de ambulance wegens uitvalsveraschijnselen en verwardheid. De tweede keer voor de ogen van mijn zoon en dat breekt mijn hart. D

Het was weer zo ver

Ontzettend duizelig, misselijk, overgeven en ook nog kwijlen. En dan begint het weer: het eeuwige vraagstuk of het gewoon een griepje is of toch de tumoren in mijn hoofd die aan het groeien zijn. Geda

Yes!

16 comentarios


ntindonesie
17 dic 2023

Ja dat is niet altijd makkelijk moeders. Maar ik ben voorstander van de twijfel en je mag er ff over nadenken en ja ik ben er van overtuigd dat je liefste jochie de liefste moeder van de wereld heeft. Fijne kerstdagen saam en een goed 2024. Xxx Nicky

Me gusta
Sandra
Sandra
20 dic 2023
Contestando a

Dankjewel Nicky! En ook fijne dagen en alle goeds voor 2024.

Me gusta

john-kokshoorn
16 dic 2023

Ziek zijn geeft frustraties, je wil alles zelf kunnen en moet dat soms uit handen geven, dat is al een tricker, bij mij wel iig. En wat je zoon betreft, het is precies wat je zegt, op het werk deed je het volgens het boekje met regels en structuur, daar gaan kinderen goed op, duidelijkhei, maar thuis loopt het altijd anders, want dan komt er gevoel bij kijken, moeder liefde, en is dat verkeerd? ach.. niet zo piekeren idd en laat het los, kinderen vergeten ook snel en kijken naar morgen en niet naar gisteren, wat volwassen vaak doen naarmate ze ouder worden. Ik heb het meer gezegd, maar ik pieker niet, het maakt je moe en is nutteloos. Vraag…

Me gusta
Sandra
Sandra
20 dic 2023
Contestando a

Ja John, jij hebt daar al heel wat jaren meer oefening in gehad dan ik en je hebt helemaal gelijk. Ik ga dingen die ik niet kan veranderen proberen los te laten. Jij ook fijne dagen!

Me gusta

sluijs66
16 dic 2023

Lieve San, de spannende december maand en elke dag iemand over de vloer om jullie te helpen is voor jullie allemaal zo onrustig maar weet dat Bram onvoorwaardelijk van jullie houdt zoals jullie van hem houden Je bent een geweldige moeder, waar Ik ontzettend veel bewondering voor heb. Ben super trots op jou en jullie als gezin. Dikke knuffel ❤️

Me gusta
Sandra
Sandra
20 dic 2023
Contestando a

😘

Me gusta

rushartland
15 dic 2023

Wat een ongelooflijk moeilijke situatie, Sandra . Je hebt het wèl helemaal scherp maar het in de hand houden is natuurlijk niet te doen . Nu heeft geen enkele moeder het altijd ‘in de hand’, maar gedachten als ‘nu ben ik er nog’ zijn geen gedachten die elke moeder heeft …

Maar weet je , hij heeft déze moeder , met deze beperkende omstandigheden. Het is gewoon helemaal goed genoeg ! En je hebt absoluut óók engelen geduld vanwaar ik er van gezien heb. Die mix mag er zijn…! Het feit dat je dit allemaal overweegt en overdenkt …

Je bent geweldig ! ♥️

Me gusta
Sandra
Sandra
20 dic 2023
Contestando a

Dankjewel lieve

Me gusta

Miembro desconocido
15 dic 2023

Zo begrijpelijk, lieve Sandra en helaas herkenbaar. Ook al is mijn kind 11 jaar ouder. Ze is wijzer dan ze zou moeten zijn. Ik herken de neiging on teveel toe te geven, teveel mee te bewegen, conflicten en ruzies te vermijden. Terwijl ik weet dat ze dat juist nodig heeft om haar identiteit te vormen. Wat mij helpt is hierover bij een vriendin die veel bij ons is te praten en haar om

eerlijke feedback te vragen. En mijn vriend (de vader) te vragen om feedback. niet altijd fijn om te horen maar de spiegel helpt. Sterkte. Liefs

Me gusta
Sandra
Sandra
20 dic 2023
Contestando a

Hoewel het je natuurlijk anders gegund is vind ik die herkenning zo fijn. Niemand begrijpt het zo goed als een lotgenoot.

Me gusta
Post: Blog2 Post
bottom of page